Η φασολιά του γείτονα

Κάτω από τον ανηλεή ήλιο μέρα με τη μέρα υψώνεται η φασολιά από τον τετράγωνο τενεκέ. Ο γείτονας, κάθε απόγευμα στις επτά ανεβαίνει με τη γυναίκα του και κάθονται μπροστά στην τηλεόραση. Τους πήρε λίγο να πιάσουν τα κανάλια, αλλά τα κατάφεραν. Ακούω αραβικές λέξεις και κανένα τραγούδι. Κάθε λίγο σηκώνεται και τακτοποιεί τα φύλλα. Πλέκει την φασολιά στις κίτρινες κλωστές. Το φυτό έχει απλωθεί οριζόντια, σε λίγο θα καλύψει όλο τον τοίχο. Την ώρα που πλένω τα πιάτα τους κοιτάζω από το παράθυρο. Άρχισα να τους χαιρετάω. Με αντιχαιρετάνε και εκείνοι. Μπορεί να σκέφτονται πως είμαι πολύ νοικοκυρά που όποτε με βλέπουν πλένω τα πιάτα ή απλώνω τα ρούχα. Γιαυτό και εγώ παίρνω το πιο σοβαρό μου ύφος την ώρα που σαπουνίζω τα ποτήρια και ελέγχω δυο φορές τα πηρούνια αν είναι καθαρά προτού τα βάλω στο στεγνωτήριο.
Συχνά σειρές βρακιά βρίσκονται ανάμεσά μας. Τα δικά μου από δω και από εκεί τα δικά τους και των υπόλοιπων από την πολυκατοικία. Παρατάσσονται βρακιά από λίκρα, βαμβακερά και με δαντέλες, βρακιά κόκκινα άκρως ερωτικά, βρακιά μεγάλα και εμπριμέ. Κάνω να ποτίσω την γλάστρα, ρίχνω μια κλεφτή ματιά πώς πίνουν το τσάι πίσω από σειρές βρακιά και άλλα ρούχα.
Ο γείτονας έχει λάστιχο στην ταράτσα. Με αυτό βρέχει το τσιμέντο και την φασολιά που μεγαλώνει ανησυχητικά γρήγορα. Καμιά φορά τους βλέπω που βγάζουν τις σαγιονάρες και πλατσουρίζουν μέσα στις λιμνούλες χλιαρό νερό που έχουν σχηματιστεί στο τσιμέντο. Τα τέσσερα σίδερα που μοιάζουν με ανάποδες μαγκούρες στο κέντρο της ταράτσας φτιάχνουν ένα τραπέζι. Πάνω έχει πασατέμπο και νερό. Όλη την ώρα μασουλάνε. Συνήθως δεν μιλάνε.
Σκουπίζω τον ιδρώτα από το κούτελο, ανακατεύω το φαί στην κατσαρόλα, γεμίζω τα μπουκάλια με νερό, πλένω κεράσια και τα τρώω όρθια, φτύνοντας τα κουκούτσια μέσα στις χούφτες μου πάνω από τον νεροχύτη και ύστερα τα πετάω στα σκουπίδια, ξεπλένω το χέρι και στην ίδια χούφτα μαζεύω νερό και δεδιψάω.
Η φασολιά του γείτονα σε λίγο καιρό θα φτάνει μέχρι τη Συρία. Όποτε νιώθουν νοσταλγία θα σκαρφαλώνουν στα πλατιά της φύλλα, θα κρέμονται και θα πηδάνε από κλωνάρι σε κλωνάρι, μέχρι να φτάσουν πάνω από την Κύπρο και να κρεμούν τα πόδια τους ανάμεσα σις κίτρινες κλωστές και τα πράσινα φύλλα πάνω από τη θάλασσα. Το βράδυ θα γυρίζουν πίσω και προτού κοιμηθούν θα ανεβαίνουν λίγο στην ταράτσα για να ποτίσουν το φυτό και να πουν καμιά κουβέντα. Ίσως και για να δουν τι κάνω κι εγώ, αν έπλυνα τα πιάτα, αν έκανα καμιά ζημιά και αν μάζεψα το βετέξ που πήρε ο αέρας.